Rehabilitacja dzieci i niemowląt

Terapia w kombinezonie Dunag II

Kombinezon jest dynamiczną ortezą, w skład której wchodzą: spodenki, kamizelka oraz nakolanniki. Wszystkie części kombinezonu połączone są ze sobą poprzez system elastycznych korektorów, umocowanych w taki sposób, aby wspomagać funkcjonowanie wybranych grup mięśniowych. Kombinezon dobierany jest indywidualnie do potrzeb dziecka w oparciu o ocenę jakości rozkładu napięcia posturalnego i analizę prezentowanych wzorców motorycznych. Dzieci podczas pracy w kombinezonach poprawiają czucie własnego ciała, w zależności od indywidualnych umiejętności motorycznych - lepiej w nich funkcjonują. Poprzez zwiększony docisk na powierzchnie stawowe, zwiększający odczucia grawitacji następuje stymulacja układu proprioceptywnego w prawidłowych wzorcach posturalnych i motorycznych. Terapia w kombinezonach poprawia koordynację ruchową, normalizuje napięcie mięśniowe, zwiększa siłę i wytrzymałość mięśni oraz umożliwia utrwalanie prawidłowej postawy ciała oraz wzorców motorycznych (ruchu).

Fizjoterapia według metody NDT-Bobath

Usprawnianie według metody NDT-Bobath ma pomóc dziecku we wszechstronnym rozwoju, na tyle, ile pozwala istniejące uszkodzenie Ośrodkowego Układu Nerwowego (OUN). Główne zasady usprawniania według koncepcji NDT-Bobath obejmują: wpływanie na napięcie mięśni poprzez obniżanie napięcia wzmożonego i podwyższanie obniżonego, co jest możliwe dzięki zastosowaniu odpowiednich technik postępowania już od pierwszych miesięcy życia, hamowanie nieprawidłowych odruchów oraz wyzwalanie ruchów w formie najbardziej jak to jest tylko możliwe zbliżonej do prawidłowych, wykorzystywanie i utrwalanie zdobytych umiejętności ruchowych w codziennych czynnościach. Terapeuta ćwiczy całe ciało dziecka, a nie porusza wybranymi kończynami. Dzięki temu dostarcza odpowiednich doznań czuciowych i ruchowych, a dziecko jest dynamicznie aktywizowane. Pomoc przy wykonywaniu ruchu powinna być taka, aby zapewniała maksymalny i aktywny udział dziecka, a jednocześnie nie wywoływała nieprawidłowych odpowiedzi wynikających ze zbyt dużego wysiłku czy stresu. Każdy ruch jest odpowiednio przygotowywany i połączony z przemieszczaniem ciężaru ciała i środka ciężkości. Rodzaj, tempo i rytm ćwiczeń dobiera się indywidualnie. Podczas ćwiczeń dziecko nie powinno płakać, gdyż płacz zmniejsza skuteczność działań terapeutycznych oraz powinno mieć zapewnione pełne poczucie bezpieczeństwa, co warunkuje osiągnięcie współpracy i akceptacji z prowadzącym ćwiczenia;

Terapia PNF

PNF czyli Proprioceptiv Neuromuscular Facilitation. Podstawowym celem terapii jest praca nad funkcją, której chory potrzebuje. Siła mięśni, zakres ruchu, co jest ważne w tradycyjnym postępowaniu terapeutycznym, jest tylko środkiem do uzyskania celu, jakim jest funkcja. Koncepcja ta zaleca postrzeganie chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała. Wykorzystanie w terapii najsprawniejszych rejonów ciała prowadzi do uzyskania aktywności ruchowej w obszarach słabszych, bądź uszkodzonych. Istotą metody PNF jest maksymalne pobudzenie receptorów znajdujących się w ciele oraz różnych sfer kory mózgowej, w celu ułatwienia (torowania) ruchu w obszarze uszkodzonym. Ruchy stosowane w tej metodzie są zgodne z naturalną pracą mięśni i stawów;

Terapia ręki

Terapia ręki to przede wszystkim usprawnianie małej motoryki, czyli precyzyjnych ruchów rąk, dłoni i palców. Terapia ręki to również dostarczanie wrażeń dotykowych, umożliwiających poznawanie różnych kształtów, struktur materiałów oraz nabywanie umiejętności ich rozróżniania. Głównym celem terapii ręki jest osiągnięcie samodzielności w zakresie podstawowych czynności życia codziennego. Do innych celów terapii ręki zalicza się także: poprawę umiejętności chwytu, wypracowanie zdolności skupienia uwagi i patrzenia, wzmacnianie koncentracji, poprawę koordynacji wzrokowo-ruchowej, przekraczanie linii środka ciała. Terapia ręki przeznaczona jest dla dzieci: niechętnie podejmujących czynności manualne (np. malowanie, lepienie z plasteliny) oraz mających problem z koordynacją obu rąk w trakcie wykonywania tych czynności, a także z koordynacją wzrokowo-ruchową, mających znacznie obniżone lub wzmożone napięcie mięśniowe w obrębie kończyny górnej (obręczy barkowej, stawu łokciowego, w obrębie nadgarstka i stawów palców), mających problem w zakresie samoobsługi, z nadwrażliwością dotykową oraz niedowrażliwionych dotykowo, niewidomych i słabowidzących (dłonie dla tych dzieci są zmysłem kompensującym uszkodzony analizator wzrokowy);

Ćwiczenia według metody Vojty

Terapię metodą Vojty stosuje się przede wszystkim u dzieci z uszkodzeniami centralnego ośrodka nerwowego, a także u wcześniaków (o ile ich stan tego wymaga) i dzieci z ortopedycznymi wadami postawy. Sposób rehabilitacji zawsze dobierany jest indywidualnie. Pod wpływem stymulacji metodą Vojty dziecko powinno dotrzeć do wzorców ruchowych w najbardziej prawidłowym kształcie. Dziecko jest w stanie wykonać ruch, którego samo nie byłoby w stanie wykonać (ze względu na zaburzone napięcie mięśniowe). Dzięki terapii dziecko zaczyna odczuwać i poznawać własne ciało, gromadzi nowe doświadczenia ruchowe. Wielokrotne powtarzanie ćwiczeń prowadzi do stymulacji ośrodkowego układu nerwowego, tworzenia nowych połączeń nerwowych w mózgu i ostatecznie torowania nowych dróg nerwowych. Gdy obszary mózgu odpowiedzialne za ruch zakodują i utrwalą wzorce ruchowe aktywizowane podczas stymulacji, dziecko będzie mogło je wykorzystać w swojej spontanicznej motoryce. Zgodnie z założeniem, metoda Vojty działa globalnie, czyli dąży się do koordynacji procesów ruchowych w całym organizmie. Podczas diagnozy specjalista obserwuje zachowanie dziecka, zwracając uwagę na ruchy, jakie wykonuje dziecko. Bada też ułożenie jego ciała w przestrzeni za pomocą siedmiu różnych reakcji. W fazie rehabilitacji uciska i drażni punkty na ciele dziecka, robiąc to w dokładnie określonych pozycjach i kierunkach. Dzięki temu mięśnie stymulowane są w ściśle określonej kolejności.

Kinezjotaping

Kinezjotaping to metoda terapeutyczna polegająca na oklejaniu wybranych fragmentów ciała plastrami o specjalnej strukturze. Wykorzystuje się w niej specjalnie wytworzony plaster – Kinesio Tex. Jest to plaster o elastyczności 130-140% (nie ogranicza ruchów), rozciągający się tylko na długość, o ciężarze i grubości zbliżonej do do parametrów skóry, który nie zawiera leków ani latexu, jest bardzo odporny na działanie wody, umożliwia przepływ powietrza dzięki falowemu utkaniu. Kinezjotaping jest powszechnie stosowanym sposobem terapii liczby schorzeń i urazów narządu ruchu, skuteczny w terapii problemów stawowych i mięśniowych. Bazuje na kinezjologii i zdolnościach organizmu do samoleczenia. Oddziaływuje na mięśnie, powięzie, stawy, układ limfatyczny i nerwowy. Działanie kinezjotapingu polega na zmniejszeniu bólu mięśni i stawów, usuwaniu obrzęków limfatycznych, wspomaganiu pracy mięśni oraz korygowaniu niewłaściwej pozycji stawu. Kinezjotaping znajduje również doskonałe zastosowanie w sporcie – m.in. jest bardzo często stosowany przez pływaków, lekkoatletów, siatkarzy, koszykarzy, piłkarzy nożnych i ręcznych;

 

© Centrum Rehabilitacji SENSUS. All rights reserved.
Wykonanie: yanah.info

na górę